Mozaika betonowego smutku – zdjęcie 43 tygodnia, 2014 roku

domy_z_betonu_DSC_6236

W domach z betonu nie ma wolnej miłości,
są stosunki małżeńskie oraz akty nierządne,
Casanova tu u nas nie gości…

— Andrzej Jakubowicz

Proza życia ujęta w tak piękny a zarazem smutny, poetycki sposób.

Często mijając szare blokowiska zastanawiam się jak wygląda życie codzienne mieszkańców choćby jednego z setek okienek. Czy ludzie tam mieszkający (a może tylko jeden samotny człowiek) są szczęśliwi; czy kochają kogoś tak naprawdę szczerze – aż słowami trudno opisać byłoby miłość ich; czy są spełnieni realizując się swój wymarzony przepis na życie; jakie troski mają na co dzień; z czego zdarza im się cieszyć… (o ile w ogóle).

Prawie każdy z nas nadaje jakąś nadzwyczajną wagę swojemu własnemu życiu, przekonany jest przy tym o jego ważności a czasem to nawet gdzieś w głębi, obawia się niemal o to, że gdyby brakło go świat mógłby się zawalić. Tymczasem okazuje się, że już nawet w tej mozaice okienek szarych bloków a tym bardziej na przestrzeni całej ludzkości nasze istnienie jest tak wręcz błahe i nieznaczące jak pyłek kurzu wiatrem niesiony chaotycznie.

Cześć z tych mieszkańców szarych okienek nawet przestała już marzyć i żyje niejako z „rozpędu” jedynie. Nie zastanawia się przy tym po co i dlaczego…

Mimo tego wszystkiego, tej całej porażającej marności, ja i tak sądzę jednak, że choć w ogromie świata tego trudno być może stać się kimś bardziej znaczącym dla wielkich mas, to warto, aby w tym naszym małym świecie ograniczonym do choćby jednego z tych zaświeconych w wielkim bloku okienek być kimś istotnym jak Mały Książe Antoine’a de Saint-Exupéry’ego na swojej małej planecie.
Cieszyć się pięknem gwiazd na niebie; jak dziecko poszukiwać wciąż, nie tylko oczyma ale i sercem. I nawet w dorosłym życiu nie zapominać, że kiedyś wszyscy byliśmy przecież dziećmi. Troszczyć się zawsze nawzajem o siebie. A gdy jest nam bardzo smutno to kochać choćby zachody słońca widziane z okien naszych.
Zaś w obliczu nachodzącej kiedyś każdego z nas śmierci, mieć przyjemną świadomość posiadania prawdziwego przyjaciela…


Zdjęcie powyższe rozszerza mój tryptyk, jaki został wyróżniony w konkursie Kieleckie Inaczej 2014.
Tryptyk o tytule „Mozaika betonowego smutku” można zobaczyć tu w galerii.

Main playlist with id 2 does not exist!Preset with id 9 does not exist!